Naar de overkant

De etappes van het Grenslandpad in Zeeuws-Vlaanderen zijn voorlopig voldoende in beeld gebracht: de oude met de toekomstige vergeleken en beide gelopen. Tijd om de oversteek te maken naar Zuid-Beveland. Daarbij gaan we uit van de laatste (GPS-) versie die het Wandelnet op haar site heeft gezet. Die vergelijken we met de route op de kaart uit de huidige, verouderde  gids. Het kan zijn dat de uiteindelijke route in de nieuwe gids nog enkele veranderingen zal ondergaan.

Vanaf het busstation in Terneuzen nemen we de bus naar Goes. Daar stappen we over op een buurtbusje, dat ons naar 's-Gravenpolder brengt. Het is even zoeken waar we de route op moeten pikken. Vrijwel meteen worden we onverhard door een natuurgebiedje geleid en lopen, na een klein stukje asfaltpolderweg, weer onverhard verder o.a. langs het tracé van de stoomtrein in de richting van de Zwaakse Weel. Een hele andere en aangenamer route dan op het oude kaartje 15.

Ook op kaartje 14 is de route in het begin gewijzigd: vlak langs de Zwaakse Weel en door een bosgebiedje bereiken we vrijwel onverhard de Koedijk, die ons op zijn beurt weer, volgens de bestaande onverharde route, naar de Valdijk brengt.  Daar doemt even een probleem op: er worden bomen gerooid en hoewel het eerste deel van de dijk al onder handen genomen is, staat er een dreigend bordje: Geen doorgang, geldt ook voor wandelaars! Op het kaartje zien we dat we vrij snel rechtsaf de Valdijk zullen gaan verlaten om het heggengebied in te gaan, dus wagen we het er maar op. En inderdaad komen we via de oorspronkelijke en mooie natuurlijke route op een asfaltweg en even verder via een voetpad en karrenspoor op de Akerweg. We zien de toren van Nisse steeds dichterbij komen en staan uiteindelijk verkleumd en moe op het Kerkplein. Bij Jikkemiene (het hele jaar open gelukkig) warmen we ons op met een kop erwtensoep en een tosti.

Voor kaart 13 is de voornaamste verandering, dat er buiten het broedseizoen (15 maart tot 15 juli) door een natuurgebied gewandeld kan worden. We zijn nog op tijd en hoeven dus niet het alternatief over de verharde dijken te lopen. Het is er prachtig, zelfs in de winter zijn er kleurenschakeringen te bewonderen in de rietlanden langs de oevers van de Schouwerweelsche Watergang en het is er heerlijk rustig. We passeren vervolgens de Schouwersweel en gaan via een klein stukje asfaltweg de onverharde Oudekamersedijk op. De verwijzing naar de Kamerse Schaapskooi laten we links liggen: er is op dit moment niets te zien. De Oudekamersedijk vormt in zijn geheel een herdenkingsmonument  voor kinderen die gestorven zijn aan stofwisselingsziekten. Voor elk kind is er een boom geplant met een bordje, foto, speelgoedje erbij.  Aan het einde staat een klein monumentje. Indrukwekkend!

Volgens het boekje volgen we de route tot een bruggetje, zien links een bankje verscholen tussen het groen, maar uit de wind, en pauzeren hier kort en lopen daarna het volgende kaartje binnen.

Ook voor kaartje 12 gelden de nodige veranderingen. Via een aantrekkelijke onverharde route over grasdijken komen we langs o.a. een resterend kunstwerk dat ooit behoorde tot de tentoonstelling Dieken van wuven, kunstwerken gemaakt door vrouwen op Zeeuwse dijken. Tussen de pony's door gaan we Meerkotse dijk op en volgen deze grasdijk weer volgens het boekje. Daarna volgt het enige stuk dat we echt onaangenaam vonden: de Barbesteinweg. Maar gelukkig is die niet meer zo erg als vroeger: na ruim een km mogen we de kaarsrechte, saaie asfaltweg verlaten en langs de oever van een watergang een doorsteek maken in de richting van ons eindpunt voor vandaag.

We volgen netjes de rood-witte tekens, maar zagen later op het kaartje, dat we ook hier een stukje af hadden kunnen steken naar de bushalte op het Tolplein. Nu was het rennen om de bus, die maar eens in het half uur gaat, nog net te halen. Daardoor misten we de  Mammoetkiezen en tunnelboortanden. Via de luchtbrug (ook een speciale ervaring) staken we het tunnelplein over en waren precies op tijd bij de halte.

We kijken terug op een koude, maar mooie tocht. De route was voor het overgrote deel onverhard en in andere seizoenen vast nog mooier. Het OV is redelijk goed te doen. De afstand was voor ons 22 km. Via de Wandelnetsite is dit 1 etappe (Westerscheldetunnel - 's-Gravenpolder), in de oude gids zijn de kaartjes 12 t.m. 15 half.

©JannieTr, 27 februari 2013.

Rondom de Braakmankreek

 Veel nieuws m.b.t. de nieuwe route en gids voor het Grenslandpad is er niet te melden. Er wordt nog volop overlegd, maar in het kader van de bezuinigingen (die overal toeslaan) is niets meer zeker.

Met de ontwikkeling van de Wandelnetwebsite zijn goedkopere, betere en snellere manieren om routebeschrijvingen  up-to-date te houden beschikbaar gekomen. Het is logisch dat er even pas op de plaats gemaakt wordt met het uitgeven van nieuwe drukken van dure gidsen.

Dat wil niet zeggen dat er helemaal niets gebeurt. Onlangs kreeg ik van onze padcoördinator het bericht dat de route door de vernieuwde Braakman-Noord klaar is. De route is van de bijbehorende tekens voorzien en wordt beschreven op de website van het Wandelnet (Meldingen en wijzigingen). Ook is hij daar ingetekend op de kaart en te printen of te downloaden door GPS wandelaars: een voorbeeld van de aantrekkelijke mogelijkheden van een website voor het up-to-date houden van de routes. Tevens zijn de etappes van het Grenslandpad in Zeeland opnieuw ingedeeld: naar afstanden tussen de 16 en 25 km.

Gedurende de lange periode dat er door Staatsbosbeheer werd gewerkt aan de nieuwe inrichting van het recreatie- en natuurgebied aan de westzijde van de Braakmankreek kon er gebruik gemaakt worden van een alternatieve route aan de oostzijde. Deze route is voorzien van het bekende rood/witte teken, met daardoor heen een schuine streep. Omdat wij zowel de nieuwe route, als de alternatieve graag eens wilden uitproberen, hebben we ze gecombineerd tot een rondje. Voor ons werd dat 16 km, maar voor wie de auto parkeert op de P-plaats van Staatsbosbeheer in de Braakman-Noord is het wellicht iets korter.

Zoals bekend wordt de drukke en gevaarlijke N61 verbreed tot een vierbaansweg met slechts hier en daar een rotonde of ondertunneling voor fietsers en wandelaars. Zie daarvoor hier:  Reconstructie N61 Hoewel er in de plannen o.a. sprake is van een fietstunnel en faunapassage bij de Braakman is op dit moment nog niet precies duidelijk wat dit voor de wandelaars (en fietsers) betekent. En hoe het Grenslandpad vanuit de Braakman-Zuid hier een beetje logisch  en aantrekkelijk aan kan sluiten op het vervolg van het pad door de Braakman-Noord.  Een verbinding tussen de twee kleinere "losliggende" bosgebiedjes van SBB die nu ten zuiden van de N61 en ten westen van de Braakmankreek liggen zou daarbij al een verbetering kunnen zijn, omdat daarmee de kilometer asfaltpolderweg tussen het bosgebiedje waar wij startten voor dit rondje en de N61 kan vervallen. We zullen het nog zien.

Vandaag dus een rondje Braakmankreek. Wij zijn gestart op de kleine P-plaats bij het (1e) bosdeeltje in de Braakman-Zuid, net over de brug van het Isabellakanaal op krt. 9, ca. 1 km voor het begin van krt. 10. ( bij de N61) in de oude gids.

 

Vanaf de P-plaats konden we de tekens van het Grenslandpad volgen, eerst door het (1e) bos, daarna over de polderweg tot de N61. Hier is de splitsing met de alternatieve route. Die besloten we eerst te lopen en we volgden dus r.a. het vrijliggende fietspad langs de drukke verkeersweg. Na zo'n 250 m. mochten we het (2de) bosgebiedje in. Je hoort het lawaai van de weg nog wel, maar het loopt toch prettiger. Aan het einde van dit gebiedje is goed te zien hoe mooi de 2 genoemde gebiedjes op elkaar aan zouden kunnen sluiten. Daarna volgde nog zo'n 500 m. over het fietspad tot de brug over de Braakmankreek.

Volgens de tekens gaat de route bij de brug naar de over(noord)kant van de weg. Daar kun je op 2 manieren komen, wij kozen voor de avontuurlijkste en op dit moment de veiligste: er onderdoor. Aan de andere kant gekomen moet er nog zo'n 250 m. over het fietspad gelopen worden langs de drukke weg tot het eerste karrenspoor l.a. en daarna was het heerlijk rustig en mooi lopen.

Onverhard kwamen we tot een overstap naar een Boerenlandpad en van daar gingen we de Braakmandijk over en langs de oever van de brede kreek met schitterende vergezichten. Het is ganzentijd, dus werden we getrakteerd op spectaculaire vluchtbewegingen, landingen op het water en veel gegak. Ter hoogte van de Noorddijk (zie op krt. 10) was zelfs in een picknicktafel voorzien, maar het was te koud om lang te blijven zitten. Helaas moesten we daar de dijk weer over en verder over het asfalt, maar op deze rustige, slingerende polderweg is dat na een zware etappe door het gras niet zo erg.

Leuk dat de Muraltmuurtjes hier nog bovenop de dijk staan. Gelukkig was de Braakman al in 1952 van de Westerschelde afgesloten, want in 1953 bleken ze toch niet dé oplossing voor het wassende water te zijn. Via een stenen trappetje klommen we tenslotte de dijk op, stapten over de Muraltmuur heen en vervolgden, (nu via de officiële Grenslandpadroute) onze wandeling om de Braakmankreek.

De eerste 2 km waren (als LAW-pad) nieuw voor ons. Onderweg troffen we nog een picknicktafel aan op een prachtig uitzichtpunt.  We kwamen uit bij het oude bosgedeelte, waar de oude route door liep. De nieuwe route ging echter naar rechts. We hebben daarna braaf de aangegeven route gevolgd. Wie hier niet bekend is, zal er ongetwijfeld wel van genieten. Over een dijk, over graspaden, langs een boomgaard met oude appelrassen, langs De Braakmanboerderij van SBB, tussen kreken door en langs de kindernatuurspeeltuin. Maar ook over nogal wat gravel(fiets)paden, niet allemaal als fietspad bedoeld, maar wel als zodanig gebruikt.

Het is ons bekend dat SBB niet wilde dat de LAW-route door het andere, oudere en veel mooiere gedeelte van de Braakman-Noord zou lopen. Maar als wij de volgende keer weer eens ons Rondje Braakmankreek gaan lopen, dan kiezen we daar toch wel voor, want voor individuele wandelaars is het toegestaan door vrijwel de gehele Braakman te struinen. Het scheelt kilometers gravelfietspad en wij vinden de natuur er mooier. Ook via die route is het mogelijk naar De Braakmanboerderij te lopen en eventueel langs de kindernatuurspeeltuin naar de P-plaats terug.

Samenvattend: de nieuwe route door de Braakman-Noord is aanvaardbaar, maar de oude was mooier. Gemakzuchtige wandelaars kunnen er prima gebruik van maken, avontuurlijke wandelaars kunnen beter hun eigen route bepalen.

De  alternatieve route langs de oostoever is het behouden waard om een rondje Braakmankreek mogelijk te maken. Alleen zou het wel prettig zijn als er daarbij niet te lang langs de N61 gelopen hoeft te worden.  Wellicht zijn er nog mogelijkheden om deels over het terrein van het recreatiepark De Braakman (binnenkort Marina Beach) te lopen en meteen gebruik te maken van de horecafaciliteiten......?

©JannieTr, 23 februari 2013.

Van Heille naar het begin van de Eekloosche Watergang

Hoewel we de te controleren routebeschrijvingen al een maand in huis hadden, was er nog niets van gekomen. Natuurlijk zaten daar de feestdagen en verjaardagen tussen, maar ook het weer zat niet mee.  Afgelopen zondag was het behoorlijk koud, maar wel droog en dus trokken we de wandelschoenen maar aan om een eerste stuk te controleren.

Het is niet meegevallen. Als je flink doorstapt, krijg je het niet zo snel koud. Maar als je geregeld stil moet staan, je handschoenen uit moet trekken en moet schrijven, dan wil de kou zich wel doen gelden. We hebben de heenroute en aansluitend de terugroute in een keer gedaan: in Aardenburg hebben we de kou verdreven met een kopje soep. 
 
Er bleken nogal wat veranderingen nodig in de beschrijving. Het uitwerken thuis was nog een hele klus. De regels volgen (w.b. straatnamen, ondergrond weg, onduidelijkheden vermijden, stijlfouten etc.) betekende zoveel veranderingen in de tekst, dat herschrijven de enige optie was. Zonde van de woordruimte vonden we om de route zo'n 250 m. over een hondenuitlaatstrook te laten lopen, aan de andere kant van een sloot, evenwijdig aan een ruim fietspad, waar verderop over verder gewandeld moest worden. Nogal gezocht, niet echt een verbetering van de route. Dat hebben we er dus maar uitgelaten.

 
Daarna de tekst nog eens nalopen om zo dicht mogelijk in de buurt van de 400 woorden te komen. Dat is niet gelukt. Maar aangezien de volgende etappe langs de Eekloosche Watergang met veel minder tekst toe kan, zou dat moeten compenseren.
Bovendien verdient Aardenburg, als oudste stad van Zeeland, met zijn interessante verleden, rijke cultuurhistorie en zijn mooie omgeving (waaronder de Elderschans) een eigen pagina en niet slechts een fotootje onderaan de bladzijde.

En dan hieronder onze routebeschrijving (totale afstand: 10 km):

Heenweg:

Start: Splitsing LAW/GR5A  (N51°15.757 - E003°24.639) - Einde:  Begin Eekloosche Watergang. 
 
Na punt 3 (kaart 3) rechtdoor, daarna eerste grasweg linksaf (Karnemelkstraatje).
 
Aan het einde rechtsaf asfaltweg (Noorderbruggeweg), op de viersprong rechtdoor, Ezelstraat. Einde linksaf,  Zuiderbruggeweg. Nu zijwegen negeren tot voor een bos. 
 
Na bord Aardenburg  rechtsaf (asfaltweg). Even na een knooppuntpaal linksaf een onverhard bospad in.
 
U steekt een oprijlaan naar Elderschans over en blijft dit pad met het water aan uw  linkerhand volgen. Het maakt enkele bochten naar rechts. Waar het water eindigt, loopt u nog ca. 35 m. rechtdoor , dan linksaf.

Na een bruggetje  en 2 picknickbankjes rechts aanhouden en het schelpenpad volgen, steeds rechtdoor, evenwijdig aan de weg (Herendreef). Verderop rechtdoor over het trottoir.
 
Tenslotte naar links meedraaien, Kaai. Bij de kikkerfontein rechtsaf, onder de Kaaipoort door (links muurschildering) en meteen rechtsaf, Brouwerijstraat.

Aan het einde rechtsaf, Wandeldreef naar Verloren Kostje. Ter hoogte van de muurschildering (rechts) linksaf het schelpenpad onder aan de oude vestingwerken in en dit blijven volgen. Rechts ziet u een skatepark met zgn. "Romeinse tempel".
 

Op de klinkerweg links en meteen weer rechts het schelpenpad vervolgen tot net na  de begraafplaats, dan bij huisnummer 3 linksaf en het eerste schelpenpad rechts in tot aan de hoofdweg (Beekmanstraat).
 
Hoofdweg oversteken en rechtsaf, eerst trottoir, later fietspad volgen. Na 350 m. neemt u  de eerste straat schuin naar links (doodlopende weg) parallel aan de hoofdweg.
 
De weg wordt onverhard. Aan het einde even rechtsaf naar het klaphekje aan het begin van de Eekloosche Watergang. Punt 4.

Terugweg

Start: Einde Eekloosche Watergang (N51°15.963 - E003°27.259) - Einde: Splitsing LAW/GR5A 

Na het klaphekje rechtsaf over graspad,  met de bocht mee naar links,  weg wordt verhard. Doorlopen tot fietspad  langs de hoofdweg. Verder over dit fietspad. Na oversteken Hanzestraat, verder over het trottoir.

Bij huisnummer 5 linksaf de hoofdweg oversteken en rechtdoor een keitjespad in, later schelpenpad. 

Einde pad linksaf langs de begraafplaats, daarna rechtsaf. Steeds het schelpenpad blijven volgen, onderaan de oude vestingwerken. Bij de klinkerweg even linksaf en daarna weer rechtsaf het schelpenpad volgen tot op de verharde weg, Verloren Kost. U loopt recht op een muurschildering af. Links ziet u een skatebaan met een zgn. "Romeinse tempel".

Hier rechtsaf en even verder linksaf, Brouwerijstraat.

Op het kruispunt bij een muurschildering  linksaf door de Kaaipoort.

Bij de Kikkerfontein linksaf en met het trottoir mee naar rechts draaien, Herendreef. Trottoir steeds rechtdoor volgen,  verderop  schelpenpad parallel aan de weg. Langs twee picknickbankjes  en over een bruggetje het bosgebied in. Na ca. 50 m. rechtsaf. U volgt het onverharde pad, met iets verder het water aan uw rechterhand. Het maakt enkele bochten naar links.

Tenslotte steekt u een oprijlaan naar Elderschans over en volgt het onverharde pad rechtdoor naar de asfaltweg. Daar gaat u rechtsaf en in de bocht naar rechts linksaf (Zuiderbruggeweg).

Nu zijwegen negeren en een stukje na een bushalte (lijn 4) rechtsaf, Ezelstraat. Op de viersprong rechtdoor, Noorderbruggeweg. De eerste grasweg linksaf (Karnemelkstraatje).

Aan het einde rechtsaf over de asfaltweg (Zuiderbruggeweg) naar punt 3 (kaart 3). Van links komt GR 5A.

©JannieTr, 31 januari 2012

 

Minder kanaal, maar genoeg onverhard

Onze verkenningen en de overzichtskaart zijn klaar.

Onze voorkeursroute van Sluis tot aan de oversteek bij de N61 staat hieronder ingetekend op 3 kaarten. We zijn daarbij uitgegaan van de volgende 2 principes: minder aaneengesloten stukken langs het Leopoldkanaal en Isabellakanaal en zoveel mogelijk onverhard. Afwisseling en een aantrekkelijk landschap speelden ook een rol.

De motivatie voor de verschillende keuzes staat bij de eerdere afzonderlijke etappes vermeld. Ik zal ze hier niet herhalen.

 

Het is de bedoeling dat aan het einde van de eerste kaart het Leopoldkanaal overgestoken gaat worden met een touwbrug. Tot dat die er is, moet er over een van de vaste bruggen over het kanaal gelopen worden. Dat kan zowel rechtsom als linksom. En dan na het oversteken van de brug teruglopen naar de aansluiting op de tweede kaart.

 De laatste kaart stopt bij de N61, omdat de alternatieve route daarna nog niet vastgesteld kan worden. Wie heel Zeeuws-Vlaanderen wil doen, moet dus kiezen uit het huidige alternatief via de oostzijde van de Braakmankreek of zelf zijn weg vinden via de nieuwe Braakman-noord.

 

N.B. Voor wie dit alternatief voor het oude Grenslandpad eens wil uitproberen: stuur een email en we sturen je de bijbehorende GPS-route toe.

© JannieTr, november 2001.

Van Krabbe naar het Isabellamonument

Allerlei andere dringende zaken en ziekte weerhielden ons ervan om verder te gaan met onze verkenningen op het Grenslandpad. Vandaag was er echter ruimte voor de volgende etappe. Een korte (8 km), want de conditie is nog niet op peil.

We parkeerden de auto bij het Isabellamonument voor gevallen Canadezen tijdens WO II en gingen vervolgens met de fiets naar Krabbe (op krt. 7). Van daar liepen we terug over de officiële route naar het monument (nr. 2 op krt. 8) en haalden vervolgens met de auto onze fietsen weer op in Krabbe.

Terwijl het in de rest van Nederland best zonnig was, hadden wij dit keer pech: een hardnekkige, kille mist hield de hele dag stand. Geen weer om er op uit te trekken, maar toen we eenmaal onderweg waren, zagen ook daar wel de charme van in.

 

Het eerste stukje van krt. 7 liepen we de vorige keer: dat was een heel aantrekkelijk stukje, halfverhard. Vanaf Krabbe ging het ruim 2 km over verharde wegen, langs de Boomloze put (die niet te zien was) terug naar de dijk langs het Leopoldkanaal. Na 2,5 km onverhard langs het kanaal kwamen we uit bij krt. 8 : de Stenenburg. Het was een beetje saai tot hier langs het kanaal, weinig te zien, maar wel lekker rustig natuurlijk.

 

 Over het stuk daarna hadden we zo onze bedenkingen: het gras was daar net gemaaid en zo te zien aan wat er lag, moet dat daarvoor behoorlijk hoog geweest zijn. Veel diepe putten en blubber. Pas aan het eind, vlak voor de Baileybrug werd het beter beloopbaar. Maar je loopt dus weer langs het kanaal en niet altijd onder prettige omstandigheden (ook al lijkt me dit een bijzondere kade).

 Ter afwisseling pleiten wij voor de Noorddijk als vaste route en deze kade als alternatief. Bij begin krt. 8 is een picknickplaats gemaakt, het is een aantrekkelijke plek om even te rusten. Iets verder is een horecagelegenheid en daarna loop je nog langs een natuurgebiedje aan de rechterkant. Vanaf de enigszins verhoogde dijk heb je een mooi gezicht op het kanaal en de rietvelden erlangs. Bij de Baileybrug Oesterput kan de route langs het water dan weer opgepikt worden.

Van daar tot aan krt. 9 waren er geen problemen en was de route langs het kanaal best weer aantrekkelijk. De zijtak, het Isabellakanaal, is tot aan het Isabellamonument een aantrekkelijk stukje.

De rest van de route tot de oversteek van de N61 bij Vakantiepark De Braakman is bekend terrein: we wandelen hier bijna dagelijks. De huidige route en eventuele alternatieven zijn ons bekend. Daarover later meer.

Na de oversteek van de N61 loopt op dit moment een alternatieve route oostelijk van de Braakmankreek, omdat SBB met grootschalige ontwikkelingen bezig was in het natuurgebied van de Braakman-Noord aan de westzijde van de kreek. Die zijn inmiddels afgerond. Van padcoördinator Chris Louwerse vernamen we dat de gesprekken met boswachter Marijke Lieman over een nieuwe route door dit gebied in een vergevorderd stadium zijn. Dat zullen we dus even af moeten wachten.

Wel willen we deze alternatieve route naar Terneuzen nog een keer uitproberen. Waarschijnlijk zal dit niet meer van invloed zijn op de bepaling van onze voorkeur voor het traject van het nieuwe Grenslandpad door Zeeuws-Vlaanderen.

Wandelen met de Wandelsite

Vanmorgen heb ik ons aangemeld bij de Wandelsite. Het principe lijkt erg op dat van de Wandelpool, waarvoor we jarenlang wandeltochten in Zuid-Holland hebben georganiseerd. Voor de tochten die we daarna in Zeeland aanboden bleek geen belangstelling te zijn. En de aangeboden tochten in de rest van het land waren voor ons veel te ver weg om nog aan mee te kunnen doen. Dus hebben we ons lidmaatschap maar opgezegd.

 We zullen via de Wandelsite eens een nieuwe poging wagen. Het aantal leden is veel groter, de kans dat er iets bij zit dat niet al te ver weg is, wordt dan ook groter. Maar nog belangrijker: We kunnen zelf ook weer wandelingen aanmelden. Die worden dan op de site gezet en mensen die er belangstelling voor hebben kunnen zich inschrijven. Alles online en per e-mail. Wel zo handig.

Op deze manier hopen we medewandelaars te vinden voor het Grenslandpad: een vaste ploeg is niet nodig, we zien per traject wel wie er mee wil: maar vol is vol. Ook dat houdt de site bij: je kunt het max. aantal deelnemers opgeven. Voor ons is dat 6, dan zijn we met 8 in totaal. Net niet teveel om ook in kleinere cafeetjes nog een plaatsje te kunnen vinden.

Zo kunnen we al wandelend van gedachten wisselen over de oude route en nieuwe tracés. Niet alleen hier in Zeeuws-Vlaanderen, maar ook op de verdere weg naar Thorn. Want juist mensen uit de streek kennen soms leuke paadjes en bijzondere plekjes onderweg. En die kunnen dan een plaatsje krijgen op dit Blog. Misschien halen ze niet allemaal de nieuwe gids, maar ze kunnen wel een bron van inspiratie zijn voor wie met de gids in de hand best eens even van de route af wil wijken.

De eerste wandeling is inmiddels aangemeld en zal een dezer dagen in de agenda van de Wandelsite verschijnen. Op 12 november gaan we wandelen van Sluis naar Aardenburg. Tot aan Heille volgen we de officiële LAW-route, van daar de alternatieve route via de Elderschans naar Aardenburg. Ik ben benieuwd of zich voldoende mensen melden. Het verslagje van de wandeling komt t.z.t. natuurlijk ook hier te staan.

©JannieTr, oktober 2011.

Zonne - Krabbe: anders is niet altijd beter

Een frisse, stevige wind, witte stapelwolken, felle opklaringen. We vonden dat we het maar gewoon moesten proberen en terwijl er in de rest van Nederland fikse buien vielen, hielden wij het de hele morgen droog. Goed wandelweer!

Hieronder weer een overzichtje van onze route. Rood is de voorgestelde nieuwe route, blauw de oude en groen de aansluiting die in het Blog van 5 oktober 2011 werd beschreven.

Mountainbikers en privacy

 Van 1 naar 2 liepen we over een heel aantrekkelijk zandpad, dat daarna tot 3 in een bospad veranderde. Jammer was dat aan beide zijden van dat pad een hoog hekwerk stond dat afgeschermd was tot zeker 2 meter hoogte met zwart plastic (links) en camouflagenetwerk (rechts). Weinig uitzicht dus. Aan het einde van het pad (bij 3) vonden we een overzichtsbord met de mountainbike routes van deze streken: ook tijdens deze route liepen we bijna steeds langs hun paaltjes.

De Graaf Jansdijk

 Tussen 3 en 7 voerde de route over de beroemde Graaf Jansdijk: een overblijfsel van een middeleeuwse dijk die liep van Cadzand tot Westdorpe en waarvan op verschillende plekken in (Zeeuws-) Vlaanderen nog restanten te vinden zijn. Eerst over een steengruisweg (3-4), daarna, met uitzondering van een stukje graspad (5-6), over betonpaden en asfaltwegen door een niet zo bijzonder dorp.

 Tussen 3 en 4 werd het uitzicht belemmerd door rechts de restanten van de dijk met daarbovenop een maïsveld en links ook maïsvelden. De akkers met bieten of waar de aardappels al gerooid waren strekten zich uit zover het zicht reikte. Het was er rustig, maar er viel niet veel te zien.

Op weg naar Krabbe

Tussen 7 en 8 konden we pas weer een beetje van de omgeving genieten. Een rustige polderweg met een aardig uitzicht. Bij 8 sloegen we linksaf en volgden van daar de oude Grenslandpadroute. Tot 9 was dit een heel mooi stukje om te lopen: het slingerende karrenspoor/gruisweg, met veel vogels in het natuurgebiedje in het voormalige wiel. We kwamen uit op de dijk langs het Leopoldkanaal. Tussen 9 en 10 zijn een paar jaar geleden de bomen gekapt en herplant. Het ziet er nog wat kaal uit. Maar vanaf 10 was het er prachtig lopen.

Het Krekengebied

Tussen 10 en 11 heb je aan de linkerkant (en ook rechts af en toe) een fantastisch zicht op een gedeelte van het Krekengebied (Bentillekreek) dat door de al geldende wijzigingen (zie: Wintervariant) nauwelijks nog en in de voorgestelde wijzigingen helemaal niet meer aan bod komt. Toch speelt juist dit gebied in het verhaal over de grens tussen Nederland en Vlaanderen een belangrijke rol.

Wie de kaart van bekijkt zal zien dat de grens hier een hele vreemde hoek om het Krekengebied heen maakt. Wat was het geval? Ten tijde van de vaststelling van de grens (1839) heerste er moerasziekte in dit gebied en de Nederlandse kolonel Ledel gunde het daarom graag aan de Belgen. Nu is het gebied (zeker aan de noordzijde van het kanaal) een geliefd recreatiegebied.

Terug in Zonne

We voltooiden ons rondje via het beschreven pad van de vorige keer. En overwogen wat we vandaag gezien hadden. Een verandering, lijkt ons, moet een verbetering zijn. En we hadden niet het gevoel dat dat in dit geval zo was. De oude route tussen 11 en 10 en tussen 9 en 8 is mooier dan de Graaf Jansdijk tussen 3 en 4. En als we zouden moeten kiezen tussen de weg door het dorp Bentille en de kanaaldijk tussen 10 en 9, dan kiezen we toch ook voor die laatste. De bomen zijn al aardig aan de groei, dat ziet er binnenkort wel weer goed uit.

Indrukken van vandaag

Als het toch een bezwaar blijft dat de route te veel langs het kanaal loopt, dan zouden we nog eerder kiezen voor de voorgestelde route van de vorige keer (langs de krulbolbanen en het graspad naar Zonne) dan voor de route langs de Graaf Jansdijk en door Bentille. En dan in Zonne de nieuwe route afbreken en via de groene lijn, voor een deel onverhard over mooie paden, de dijk bij het kanaal op en met zicht op de Bentillekreek (en Boerenkreek) richting het leuke weggetje bij Krabbe. Daar wordt het kanaal weer gedurende 2 km verlaten. (Ook voor het Isabellakanaal, verder op de route, weten we dan nog wel een aardig, onverhard alternatief).

Voorlopige conclusie

We verkennen steeds kleine stukjes van zowel de oude als de nieuwe route. Daarvan geven we onze indrukken weer. Maar het wordt pas mogelijk onze voorkeur voor de hele route te bepalen, als we alles bewandeld hebben: nieuw en oud tot aan Terneuzen. Maar daarbij blijven we uitgaan van de gedachte dat een verandering een verbetering moet zijn, met compromissen uiteraard. Maar nooit een verandering om het veranderen.

©JannieTr, oktober 2011.