Van Krabbe naar het Isabellamonument

Allerlei andere dringende zaken en ziekte weerhielden ons ervan om verder te gaan met onze verkenningen op het Grenslandpad. Vandaag was er echter ruimte voor de volgende etappe. Een korte (8 km), want de conditie is nog niet op peil.

We parkeerden de auto bij het Isabellamonument voor gevallen Canadezen tijdens WO II en gingen vervolgens met de fiets naar Krabbe (op krt. 7). Van daar liepen we terug over de officiële route naar het monument (nr. 2 op krt. 8) en haalden vervolgens met de auto onze fietsen weer op in Krabbe.

Terwijl het in de rest van Nederland best zonnig was, hadden wij dit keer pech: een hardnekkige, kille mist hield de hele dag stand. Geen weer om er op uit te trekken, maar toen we eenmaal onderweg waren, zagen ook daar wel de charme van in.

 

Het eerste stukje van krt. 7 liepen we de vorige keer: dat was een heel aantrekkelijk stukje, halfverhard. Vanaf Krabbe ging het ruim 2 km over verharde wegen, langs de Boomloze put (die niet te zien was) terug naar de dijk langs het Leopoldkanaal. Na 2,5 km onverhard langs het kanaal kwamen we uit bij krt. 8 : de Stenenburg. Het was een beetje saai tot hier langs het kanaal, weinig te zien, maar wel lekker rustig natuurlijk.

 

 Over het stuk daarna hadden we zo onze bedenkingen: het gras was daar net gemaaid en zo te zien aan wat er lag, moet dat daarvoor behoorlijk hoog geweest zijn. Veel diepe putten en blubber. Pas aan het eind, vlak voor de Baileybrug werd het beter beloopbaar. Maar je loopt dus weer langs het kanaal en niet altijd onder prettige omstandigheden (ook al lijkt me dit een bijzondere kade).

 Ter afwisseling pleiten wij voor de Noorddijk als vaste route en deze kade als alternatief. Bij begin krt. 8 is een picknickplaats gemaakt, het is een aantrekkelijke plek om even te rusten. Iets verder is een horecagelegenheid en daarna loop je nog langs een natuurgebiedje aan de rechterkant. Vanaf de enigszins verhoogde dijk heb je een mooi gezicht op het kanaal en de rietvelden erlangs. Bij de Baileybrug Oesterput kan de route langs het water dan weer opgepikt worden.

Van daar tot aan krt. 9 waren er geen problemen en was de route langs het kanaal best weer aantrekkelijk. De zijtak, het Isabellakanaal, is tot aan het Isabellamonument een aantrekkelijk stukje.

De rest van de route tot de oversteek van de N61 bij Vakantiepark De Braakman is bekend terrein: we wandelen hier bijna dagelijks. De huidige route en eventuele alternatieven zijn ons bekend. Daarover later meer.

Na de oversteek van de N61 loopt op dit moment een alternatieve route oostelijk van de Braakmankreek, omdat SBB met grootschalige ontwikkelingen bezig was in het natuurgebied van de Braakman-Noord aan de westzijde van de kreek. Die zijn inmiddels afgerond. Van padcoördinator Chris Louwerse vernamen we dat de gesprekken met boswachter Marijke Lieman over een nieuwe route door dit gebied in een vergevorderd stadium zijn. Dat zullen we dus even af moeten wachten.

Wel willen we deze alternatieve route naar Terneuzen nog een keer uitproberen. Waarschijnlijk zal dit niet meer van invloed zijn op de bepaling van onze voorkeur voor het traject van het nieuwe Grenslandpad door Zeeuws-Vlaanderen.

Medewerkersdag Wandelnet

    Op 29 oktober 2011 organiseert het Wandelnet (voorheen Wandelplatform LAW) haar jaarlijkse medewerkersdag in Driebergen. Alle vrijwilligers, de leden van het bestuur, aangesloten organisaties, wandeloverleggen en commissies zijn er welkom. Wij hadden gehoopt ook een uitnodiging te krijgen, maar dat gebeurde helaas niet. Waarschijnlijk stonden we niet op tijd in de vrijwilligers administratie.

Een beetje teleurgesteld waren we wel, maar omdat Henk ook een uitnodiging had voor een dagje uit met zijn koor de St. Davids Minstrels was er voor hem gelukkig een aantrekkelijk alternatief. 

Wildsporen herkennen

    Als reactie op een bericht dat ik plaatste via Twitter over dit weblog kregen we kort daarna de vraag of we ook naar de Medewerkersdag kwamen. Toen ik aangaf dat we daar geen uitnodiging voor gehad hadden, werd deze ons alsnog opgestuurd, digitaal en samen met de link naar het Wandelkennisnet waar de inschrijving zou moeten gebeuren. Dat moest nog diezelfde dag,  want de sluitingsdag was al de dag erna.

Ik overwoog even alleen naar Driebergen af te reizen, maar toen bleek dat bij het Wandelkennisnet een inlogcode nodig was die we nog aan moesten vragen en die ons na enkele dagen toegestuurd zou worden, zag ook ik er dit jaar maar van af en maakte andere plannen.

    Jammer is het wel, want het Wandelnet heeft voor een leuk programma gezorgd. Naast koffie/thee, lunch en afsluitende borrel staat er in de middag een herfstwandeling op het programma. In de ochtend is er de mogelijkheid 2 workshops te volgen. Er kan een keuze gemaakt worden uit 6 zeer uiteenlopende workshops. Over het nieuwe Westerborkpad, Vlinders tellen op het Pieterpad, Internetgebruik voor de wandelcommunity, Wildsporen lezen, Natuur- en wandelbeleid in de politiek en het Opfrissen van de markeringsregels. Wij zouden ons zeker vermaakt hebben!

Volgend jaar beter, zullen we maar denken. Ook dan is er vast een interessant programma, heeft men ons beloofd.

©JannieTr, oktober 2011.

Wandelen met de Wandelsite

Vanmorgen heb ik ons aangemeld bij de Wandelsite. Het principe lijkt erg op dat van de Wandelpool, waarvoor we jarenlang wandeltochten in Zuid-Holland hebben georganiseerd. Voor de tochten die we daarna in Zeeland aanboden bleek geen belangstelling te zijn. En de aangeboden tochten in de rest van het land waren voor ons veel te ver weg om nog aan mee te kunnen doen. Dus hebben we ons lidmaatschap maar opgezegd.

 We zullen via de Wandelsite eens een nieuwe poging wagen. Het aantal leden is veel groter, de kans dat er iets bij zit dat niet al te ver weg is, wordt dan ook groter. Maar nog belangrijker: We kunnen zelf ook weer wandelingen aanmelden. Die worden dan op de site gezet en mensen die er belangstelling voor hebben kunnen zich inschrijven. Alles online en per e-mail. Wel zo handig.

Op deze manier hopen we medewandelaars te vinden voor het Grenslandpad: een vaste ploeg is niet nodig, we zien per traject wel wie er mee wil: maar vol is vol. Ook dat houdt de site bij: je kunt het max. aantal deelnemers opgeven. Voor ons is dat 6, dan zijn we met 8 in totaal. Net niet teveel om ook in kleinere cafeetjes nog een plaatsje te kunnen vinden.

Zo kunnen we al wandelend van gedachten wisselen over de oude route en nieuwe tracés. Niet alleen hier in Zeeuws-Vlaanderen, maar ook op de verdere weg naar Thorn. Want juist mensen uit de streek kennen soms leuke paadjes en bijzondere plekjes onderweg. En die kunnen dan een plaatsje krijgen op dit Blog. Misschien halen ze niet allemaal de nieuwe gids, maar ze kunnen wel een bron van inspiratie zijn voor wie met de gids in de hand best eens even van de route af wil wijken.

De eerste wandeling is inmiddels aangemeld en zal een dezer dagen in de agenda van de Wandelsite verschijnen. Op 12 november gaan we wandelen van Sluis naar Aardenburg. Tot aan Heille volgen we de officiële LAW-route, van daar de alternatieve route via de Elderschans naar Aardenburg. Ik ben benieuwd of zich voldoende mensen melden. Het verslagje van de wandeling komt t.z.t. natuurlijk ook hier te staan.

©JannieTr, oktober 2011.

Zonne - Krabbe: anders is niet altijd beter

Een frisse, stevige wind, witte stapelwolken, felle opklaringen. We vonden dat we het maar gewoon moesten proberen en terwijl er in de rest van Nederland fikse buien vielen, hielden wij het de hele morgen droog. Goed wandelweer!

Hieronder weer een overzichtje van onze route. Rood is de voorgestelde nieuwe route, blauw de oude en groen de aansluiting die in het Blog van 5 oktober 2011 werd beschreven.

Mountainbikers en privacy

 Van 1 naar 2 liepen we over een heel aantrekkelijk zandpad, dat daarna tot 3 in een bospad veranderde. Jammer was dat aan beide zijden van dat pad een hoog hekwerk stond dat afgeschermd was tot zeker 2 meter hoogte met zwart plastic (links) en camouflagenetwerk (rechts). Weinig uitzicht dus. Aan het einde van het pad (bij 3) vonden we een overzichtsbord met de mountainbike routes van deze streken: ook tijdens deze route liepen we bijna steeds langs hun paaltjes.

De Graaf Jansdijk

 Tussen 3 en 7 voerde de route over de beroemde Graaf Jansdijk: een overblijfsel van een middeleeuwse dijk die liep van Cadzand tot Westdorpe en waarvan op verschillende plekken in (Zeeuws-) Vlaanderen nog restanten te vinden zijn. Eerst over een steengruisweg (3-4), daarna, met uitzondering van een stukje graspad (5-6), over betonpaden en asfaltwegen door een niet zo bijzonder dorp.

 Tussen 3 en 4 werd het uitzicht belemmerd door rechts de restanten van de dijk met daarbovenop een maïsveld en links ook maïsvelden. De akkers met bieten of waar de aardappels al gerooid waren strekten zich uit zover het zicht reikte. Het was er rustig, maar er viel niet veel te zien.

Op weg naar Krabbe

Tussen 7 en 8 konden we pas weer een beetje van de omgeving genieten. Een rustige polderweg met een aardig uitzicht. Bij 8 sloegen we linksaf en volgden van daar de oude Grenslandpadroute. Tot 9 was dit een heel mooi stukje om te lopen: het slingerende karrenspoor/gruisweg, met veel vogels in het natuurgebiedje in het voormalige wiel. We kwamen uit op de dijk langs het Leopoldkanaal. Tussen 9 en 10 zijn een paar jaar geleden de bomen gekapt en herplant. Het ziet er nog wat kaal uit. Maar vanaf 10 was het er prachtig lopen.

Het Krekengebied

Tussen 10 en 11 heb je aan de linkerkant (en ook rechts af en toe) een fantastisch zicht op een gedeelte van het Krekengebied (Bentillekreek) dat door de al geldende wijzigingen (zie: Wintervariant) nauwelijks nog en in de voorgestelde wijzigingen helemaal niet meer aan bod komt. Toch speelt juist dit gebied in het verhaal over de grens tussen Nederland en Vlaanderen een belangrijke rol.

Wie de kaart van bekijkt zal zien dat de grens hier een hele vreemde hoek om het Krekengebied heen maakt. Wat was het geval? Ten tijde van de vaststelling van de grens (1839) heerste er moerasziekte in dit gebied en de Nederlandse kolonel Ledel gunde het daarom graag aan de Belgen. Nu is het gebied (zeker aan de noordzijde van het kanaal) een geliefd recreatiegebied.

Terug in Zonne

We voltooiden ons rondje via het beschreven pad van de vorige keer. En overwogen wat we vandaag gezien hadden. Een verandering, lijkt ons, moet een verbetering zijn. En we hadden niet het gevoel dat dat in dit geval zo was. De oude route tussen 11 en 10 en tussen 9 en 8 is mooier dan de Graaf Jansdijk tussen 3 en 4. En als we zouden moeten kiezen tussen de weg door het dorp Bentille en de kanaaldijk tussen 10 en 9, dan kiezen we toch ook voor die laatste. De bomen zijn al aardig aan de groei, dat ziet er binnenkort wel weer goed uit.

Indrukken van vandaag

Als het toch een bezwaar blijft dat de route te veel langs het kanaal loopt, dan zouden we nog eerder kiezen voor de voorgestelde route van de vorige keer (langs de krulbolbanen en het graspad naar Zonne) dan voor de route langs de Graaf Jansdijk en door Bentille. En dan in Zonne de nieuwe route afbreken en via de groene lijn, voor een deel onverhard over mooie paden, de dijk bij het kanaal op en met zicht op de Bentillekreek (en Boerenkreek) richting het leuke weggetje bij Krabbe. Daar wordt het kanaal weer gedurende 2 km verlaten. (Ook voor het Isabellakanaal, verder op de route, weten we dan nog wel een aardig, onverhard alternatief).

Voorlopige conclusie

We verkennen steeds kleine stukjes van zowel de oude als de nieuwe route. Daarvan geven we onze indrukken weer. Maar het wordt pas mogelijk onze voorkeur voor de hele route te bepalen, als we alles bewandeld hebben: nieuw en oud tot aan Terneuzen. Maar daarbij blijven we uitgaan van de gedachte dat een verandering een verbetering moet zijn, met compromissen uiteraard. Maar nooit een verandering om het veranderen.

©JannieTr, oktober 2011.

Eekloosche Watergang - Zonne

Een opmerking vooraf: langs alle onverharde paden die we tegenkwamen, ook op de LAW route, staan nieuwe routepaaltjes van de mountainbike vereniging. Zeker in de weekenden zal dit op smalle paden problemen gaan geven!

Ook vandaag hebben we een combinatie gemaakt van de oude en de voorgestelde nieuwe route en nog enkele zijpaden bewandeld die ons ook wel interessant leken. Hieronder onze bevindingen.

Op bovenstaand kaartje is de gele route de huidige en de paarse de voorgestelde nieuwe route. De volgende beschrijving geldt van links naar rechts. 

De oorspronkelijke route 

Tot aan 1 loopt de gele route over een onverhard pad langs het Leopoldkanaal, dan gaat ze de brug over en loopt over stille betonpaden langs een niet onaantrekkelijke route naar 2. Tussen 2 en 3 volgt een heel vervelend stukje met veel snelverkeer, zonder de mogelijkheid in een veilige berm te lopen. N.B. Het aangegeven voetpad op deze plek op de kaart is helaas inmiddels omgeploegd en maïsveld geworden!!
Daarna volgen weer rustige betonpaden langs o.a. een natuurgebiedje en met zicht op de Mesurekreek. Het laatste stukje langs het Leopoldkanaal is weer onverhard. Bij 4 wordt de brug overgestoken en loopt de route onverhard verder langs het kanaal. 

De voorgestelde nieuwe route

De paarse route komt via de Eekloosche Watergang uit bij 9. Vandaar loopt hij over een betonweg met autoverkeer naar 10, steekt hier de brug over en gaan aan de andere zijde van het Leopoldkanaal onverhard verder en via een zijpad naar 5.
Tussen 5 en 6 dezelfde autoweg als bij 2 en 3, maar nu wel met een gedeelte voor voetgangers. Van 6 naar 7 liep het rustiger, maar wel weer over beton. Een leuke verrassing was het historische bowlingcentrum: 12 krulbolbanen (een Zeeuws-Vlaamse en Vlaamse sport, zie: Krulbollen).
Tussen 7 en 8 voerde de route over een vrijliggend graspad. Bij 8  (Zonne) hadden we toch wel wat vragen over de ingetekende route en bekeken een alternatief (zie het aparte kaartje verderop). 

Een vergelijking

Gele route:
Minpunten: het stukje tussen 2 en 3 is gevaarlijk, een deel loopt over betonpaden. Als vervolg op de rest van de oude route wordt er teveel langs het kanaal gelopen. 
Pluspunten: Het krekengebied krijgt aandacht. Langs het kanaal is het onverhard en rijdt geen verkeer. N.B. Als dit deel van de gele route bij de Eekloosche Watergang aansluit, is er nog helemaal niet langs het kanaal gelopen.

Paarse route:
Minpunten: Het stuk tussen 9 en 10: betonweg met autoverkeer. Het stukje tussen 5 en 6 : langs een doorgaande weg. Een deel van de route gaat over betonpaden, een gravelfietspaadje en asfaltwegen. 
Pluspunten: Tussen 10 en 5 mooie onverharde route, krulbolbanen tussen 6 en 7, graspad tussen 7 en 8. Vanaf 8 verder langs de Graaf Jansdijk.

Nog een mogelijkheid 

Uitgaande van de wens minder langs het Leopoldkanaal te lopen en aan te sluiten op de Graaf Jansdijk, maar toch zoveel mogelijk onverhard te wandelen hebben we nog een alternatief gevonden. Op de kaart hier onder staan de voorgestelde nieuwe route en onze suggestie bij elkaar.

Komend vanaf de Eekloosche Watergang gaat de route linksaf over een betonfietspad. Het Leopoldkanaal slingert hier een beetje en ziet er vriendelijker uit dan op de rechte stukken. Er is nog niet langs het kanaal gewandeld als je hier aankomt en na de vermoeiende route langs de Eekloosche Watergang is dit stukje beton, zeker als fietspad, niet onwelkom.
Bij 2 wordt de Langewegbrug overgestoken (horeca) en aan de andere zijde onverhard verder gewandeld langs het Leopoldkanaal.
Bij 3, de Zonnebrug, nog een klein stukje onverhard rechtdoor en dan bij 4 rechts de dijk af en onverhard naar 5. Daar een stukje rustige asfaltweg en bij 6 onverhard verder op de voorgestelde route en verder naar de Graaf Jansdijk. 

Minpunten: Stukje betonnen fietspad, niet langs de Krulbolbaan. 
Pluspunten: Meer onverhard dan verhard, directe aansluiting op de Eekloosche Watergang, na een eerste kennismaking met het Leopoldkanaal, vrijwel onverhard naar de aansluiting met de Graaf Jansdijk.

Omgeving Zonne 

De voorgestelde route in de buurt van Zonne vonden weniet zo logisch.Zie het detailkaartje.

A: Het graspad kan hier gewoon rechtdoor gevolgd worden: de mountainbikersroute kiest ook voor deze verlenging.

B:  Deze rondlopende weg vonden we aantrekkelijker dan de autoweg door het dorp. Al mis je dan wel een leuk stukje vanuit het noorden naar de groene lijn (waar rood en blauw samen lopen).

De donkerblauwe lijn geeft een deel van onze suggestie weer ter vervanging van de oude Grenslandpadroute. Als daar voor wordt gekozen, zit het leuke stukje onverhard pad wel in de route.

Het deel van de voorgestelde nieuwe route tot aan Krabbe moeten we nog verkennen. Van daar wordt weer aangesloten op de oude route. Voor zover dat op de kaart valt te zien, is het stuk via Bentille naar Krabbe ook niet overal onverhard. Hier weer aansluiten op het graspad langs het kanaal lijkt dan ook zinvol. Na Stenenbrug verandert het kanaal van karakter. 

Conclusie 

Uitgaande van de voorgestelde routewijzigingen van Sluis tot en met de Eekloosche Watergang en daarna onze suggestie voor het vervolg tot Zonne, met daarna de Graaf Jansdijk en weer aansluiting maken bij Krabbe zou betekenen dat de lengte van de als saai ervaren route langs het Leopoldkanaal al met 7 km is verkort, terwijl het percentage onverharde/halfverharde  paden verhoogd is.

© JannieTr, oktober 2011.

De Eekloosche Watergang

Voor vandaag stond een combinatietocht op het programma: heen over de nieuwe route en terug over het huidige Grenslandpad (ktr. 4 en 5 deels). Al met al ruim 16 km.

Klik 1 of 2 maal op de collage voor een vergroting

Van Eede naar Smedekensbrugge

De auto parkeerden we weer bij de kerk van Eede. Eerst wandelden we naar de Luchtwachttoren.

 

In de jaren vijftig werd Nederland voorzien van in totaal 130 luchtwachttorens, die in combinatie met bestaande gebouwen een netwerk van 276 posten vormden met een maximale onderlinge afstand van 16 kilometer. Vrijwilligers van de BB (Bescherming Bevolking) konden hier vijandelijke vliegtuigen observeren en hun meldingen telefonisch doorgegeven aan een luchtwachtcentrum. De torens zijn opgebouwd uit geprefabriceerde raatvormige betonelementen van 38 centimeter groot. De hoogte varieerde van 2,52 meter tot 31,02 meter. Ter camouflage werden rond de torens bomen geplant. De meeste luchtwachttorens zijn gesloopt. Behalve drie torens in Zeeuws-Vlaanderen (in Eede, Koewacht en Nieuwnamen) zijn nog een zevental torens elders in het land bewaard gebleven als monumenten van de koude oorlog.

Vervolgens  langs het Wilhelminamonument. Daarna volgden 3 km langs de N251 richting Aardenburg. Dat klinkt erger dan het is. We liepen over een grotendeels schaduwrijk en rustig fietspad. We waren nog fit en konden flink doorstappen en al wandelend zie je zoveel details onderweg dat we al snel bij Smedekensbrugge waren.

De Eekloosche Watergang.

Bij de ingang van het natuurgebied staat het duidelijk vermeld: Verboden voor honden en Begrazingsgebied: betreden op eigen risico en een afstand van 25 m bewaren tot het vee. Met enige schroom passeerden we het hekje. Onze eerste ervaringen met dit natuurwandelpad waren niet zo prettig: een boze boer stuurde ons na ca. 2 km weg en kondigde aan agressieve stieren in het gebied te zullen laten grazen. Het hele verhaal kan nagelezen worden in de PZC (3 augustus 2010).

Dit keer is het ons gelukt het hele traject van 7 km af te leggen. Het is een prachtige route, zeker het opnemen in het Grenslandpad waard. Maar ook een zware route: al is het gras kort gehouden, de ondergrond is op veel plaatsen erg ongelijk, er zijn  veel overstapjes onderweg waarvan sommige eigenlijk een extra treetje verdienen en er zijn veel stukken met vee. Lang niet altijd is het mogelijk daar 25 m afstand van te bewaren. Hondenbezitters zullen een heel eind om moeten lopen (of over de oude route lopen). We telden een drietal picknickbankjes: vlak na het begin, na ongeveer 4 km en aan het einde. 

Vlak na het begin van de route werden we geconfronteerd met de eerste koeien. Vooral vleeskoeien zien er indrukwekkend uit en op een afstand is het moeilijk in te schatten of het om koeien of stieren gaat. We liepen er met een hele wijde bocht omheen. Wat verder op de route was dat laatste niet mogelijk: de koeien lagen en stonden op het graspad waar wij ook moesten lopen en dat ter plekke zo'n 5 m breed was, met aan de ene kant de Watergang en aan de andere prikkeldraad. We wilden ze niet laten schrikken, omdat daardoor de kans bestond dat ze in het water terecht zouden komen. Toen we ze langzaam naderden, weken ze achteruit en konden we ze voorzichtig (op minder dan een meter!) passeren. 

Vaak zagen we direct na het overstapje aan de verse vlaaien al of er koeien liepen in dat stukje van het traject. Meestal konden we er met enig beleid langs, maar vlak voor het 2de picknickbankje speelden zich opnieuw enkele spannende taferelen af. In een vrij groot weiland bij een boerderij liepen we vlak langs de Watergang. In de verte slechts 1 koe, maar wel een hele slimme! Toen die ons aan zag komen draafde ze op ons af en ging vlak achter ons lopen. Gelukkig wisten we dat je dan niet moet gaan hollen, want dan doet zij het ook en ze kan echt harder en niet zo snel meer stoppen! Dus liepen we schijnbaar onverstoorbaar rustig door richting hekje. Daar bleek wat de bedoeling was: ze wilde er ook doorheen! Zo snel mogelijk wurmden we ons er door en lieten haar verbolgen achter. 

Terwijl we op de picknickbank wat aten en dronken, zagen we haar nog lange tijd met het hekje in de weer: het lukte haar niet het met haar snuit te openen.

Het einde van de route vraagt om wat meer duidelijkheid. Na de picknickbank (veel brandnetels, die aan het begin trouwens ook) moesten we nog een koeiensluis met schrikdraad passeren (ook hoogopschietende brandnetels) en over een boerenlandpad naar de weg. Daar hing een touw ter afsluiting, maar nergens een bordje dat hier de wandeling langs de Eekloosche Watergang begint voor wie van de andere kant komt. Maar dat komt later allemaal wel goed.

Van Sint Laureins naar Eede

Over de betonautoweg liepen we naar de brug bij Sint Laureins om van daar het Grenslandpad op te pikken vanaf halverwege krt 5. Tot aan de Baileybrug liepen we over een aantrekkelijk graspad. Dit stuk van de huidige route mag er zijn. Ook de brug zelf is een bijzonderheid, met alle informatie die daarover ter plekke wordt gegeven. Maar wat daarna volgde was niet leuk! Gelukkig waren we hier op een doordeweekse dag. Het kilometers lange betonfietspad werd nu niet bevolkt door al teveel fietsers en toerrijders. Maar het was saai! Ook de vermoeidheid speelde natuurlijk een rol. Toch was het graspad richting Eede een verademing. De snelweg aan het eind was minder geslaagd, maar daar waren we gelukkig snel weer vanaf. Over een fietspaadje bereikten we het begin van krt. 4, waar we enkele dagen geleden eindigden en we vonden de auto in alle eenzaamheid terug bij de kerk.

We ondernamen nog een poging om in Aardenburg bij VVV/Archeologisch Museum een folder over de Eekloosche Watergang te krijgen, maar helaas was men wegens omstandigheden gesloten. Het zal voor een andere keer zijn.

Onze conclusie is: De Eekloosche Watergangvariant is een aantrekkelijk alternatief. Ze sluit goed aan op de route door Aardenburg en het saaie betonpad langs het Leopoldkanaal wordt vermeden. Jammer van de Baileybrug en het graspad langs het kanaal in de huidige route, maar daarover loopt nog de GR5.

Misschien moet er wel aandacht worden besteed in de gids aan de zwaarte van de route, het hondenverbod en de vele ontmoetingen met vee. Voor hondenbezitters of veemijders is een alternatieve route mogelijk ten noorden van de Eekloosche Watergang: over asfalt weliswaar, maar niet onaardig.

© JannieTr.

De Elderschans en Aardenburg

Het mooie nazomerweer houdt aan. Daar kun je maar beter gebruik van maken. We besloten daarom vandaag de voorgestelde alternatieve route over de Elderschans en de wallen van Aardenburg eens uit te proberen.

Ons vertrekpunt was de Zuiderbruggeweg in Heille bij de ingang van het kerkpad richting Middelburg (B.). Wij negeerden dit pad en liepen door in n.o. richting. Na ongeveer 50 meter sloegen we l.a. een breed graspad/karrenspoor (Karnemelkstraatje) in. Aan het einde daarvan gingen we r.a. de Noorderbruggeweg op. Dit slingerende wilgenlaantje gaat na een kruising over in de Ezelstraat en komt verderop uit op de Zuiderbruggeweg, die doorloopt tot aan de Elderschans. Daar volgden we de door Chris ingetekende route door het bosgebied op de Elderschans. We kwamen het bos uit op de Herendreef. Via een rustig gelegen schelpenvoetpad liepen we onder kastanjebomen langs fraaie villa's. De route voerde ons de stad in door de Kaaipoort. Direct daarna moesten we r.a. (Brouwerijstraat) en aan het einde even rechts en toen links de Wallenroute op. De route op de kaart volgend kwamen we over schelpenpaden met uitzicht op de omgeving,  uit op de Beekmanstraat (N251) die naar de ingang leidt van het natuurgebied de Eekloosche Watergang. Daar zijn we gestopt en zijn op onze schreden teruggekeerd.

                                      Klik op de foto voor een vergroting

We zijn erg enthousiast over dit alternatief. Na behoorlijk wat km over akkerranden en door weilanden op krt.2 is deze variant een welkome afwisseling. Over een rustige polderweg met genoeg te zien onderweg en deels voorzien van een bomenrij was het aangenaam wandelen tot vlakbij de ingang van de Elderschans. De Oud Geulsche Watergang zagen we in de verte liggen: we hadden niet het idee dat we daar iets aan misten. Na Aardenburg volgt immers alweer de Eekloosche Watergang (7km).

Aardenburg profileert zich als Cultuurstad. Dat is op het voetpad onder de kastanjes al te merken: de eerste panelen met gedichten dienen zich aan. Het is ook een stad die zich prima leent voor een tussenstop: om er iets te gebruiken, rond te kijken of te overnachten. Wie wat meer tijd heeft, kan de wandeltocht combineren met een concertuitvoering in de St. Baafskerk, een bezoek aan een van de vele galerieën, het volgen van een creatieve cursus, het maken van een gedichtenwandeling, een bezoek aan het Archeologisch Museum of de unieke beschilderde grafkelders in de Sint Baafs  bekijken.

Wij bezochten in de r.k. Mariakerk aan de Weststraat de tentoonstelling: Van Steen tot Inktpot - Aardenburg - Bedevaartstad. In de middeleeuwen was Aardenburg een van de belangrijkste bedevaartplaatsen in Europa, waar duizenden pelgrims elkaar ontmoetten: van koningen tot  bannelingen. De tentoonstelling besteedt niet alleen aandacht aan deze bloeiperiode, maar ook aan de latere en huidige bedevaarten naar deze stad. Nog tot 31 oktober 2011 dagelijks te zien.

©JannieTr.